A II GUERRA MUNDIAL E A ORGANIZACIÓN DA PAZ 

1.- Unha das teses historiográficas sobre o fin da orde internacional xurdida da Iª GM e en consecuencia sobre as orixes da 2ª GM, responsabiliza ao expansionismo dos Estados totalitarios (III Reich). No que respecta a Europa, fálase dunha escalada das tensións motivada polo revisionismo do Tratado de Versalles (1919) que culminaría nos Acordos de Múnich das potencias europeas (1938), co resultado: 1) da anexión dos Sudetes; 2) da mutilación dun Estado democrático soberano como Checoslovaquia; 3) as dous son correctas. 

2.- A ocupación de Checoslovaquia (antiguos territorios do Imperio Austro-húngaro) polo exército alemán ao ano seguinte do Ancluss (amexión de Austria) e as alianzas defensivas entre Francia e Polonia (outro Estado novo xurdido da Conferencia de París) e de Francia con Gran Bretaña, porán fin as estratexias diplomáticas destes últimos, supostamente inspiradas nun espíritu pacifista sen concurso da SdN, que pasan a Historia como políticas: 1) de apalancamento; 2) de apazugamento; 3) de pasteleo. 

3.- Outra das viraxes diplomáticas que abriron o camiño cara a guerra foi o pacto xermano-soviético coñecido como o Protocolo secreto Ribbentrop-Molotov (1939) que cuestionaba o mapa politico xurdido da 1ª GM (cfr., discontinuidade territorial da antiga Prusia e o colchón sanitario fronte á Rusia soviética) con acordos sobre un reparto:1) de Polonia 2) dos países bálticos; 3) as dous son correctas. 

4.- A invasión alemana de Polonia en septembro de 1939 foi o prólogo da 2ª GM. A fiabilidade internacional das potencias europeas occidentais, comprometidas polas súas recentes alianzas con Polonia, pesaron máis que o poder disuasorio do Pacto xermano-soviético. O casus belli nesta ocasión foi a reinvindicación territorial alemana :1) do corredor litoral de Danzig; 2) da rexión montañosa de Gdansk; 3) nengunha das dous é correcta. 

5.- No desenvolvemento da guerra pódese distinguir unha fase inicial (1939-41) de dominio alemán que se identifica co “blitzkrieg” ou guerra relampo, táctica militar necesariamente selectiva, que sucesivamente padeceron, xunto ós países neutrais, Polonia e Francia. Precisamente a actitude militar pasiva de Francia e Inglaterra ata que lles tocou o turno é coñecida como:1) a cabalgata das walkirias; 2) a política do avestruz 3) a guerra tonta. 

6.- Os éxitos bélicos de Alemaña (batalla de Dunkerque e ocupación de París, xuño de 1940) provocaron o aillamento de Gran Bretaña, a incorporación ao conflicto de Italia e a formación dun estado francés colaboracionista, coñecido como: 1) o Goberno Vichy; 2) a Francia de Pétain; 3) as dous son correctas. 

7.- Derrotada Francia e frustrada a invasión do territorio británico (batalla aérea de Inglaterra), as iniciativas bélicas alemanas voltáronse de novo cara o leste (primeiro nos Balkáns e finalmente contra a URSS) e tamén extendéronse ó Norde de África. Entre as motivacións destas decisións militares están :1 ) o control da canle de Suez e a necesidade de materias primas; 2) compromisos adquiridos entre sí polas potencias do Eixo; 3) impresionar a Gran Bretaña e forzala ó armisticio. 

8.- En decembro de 1941 un goberno xaponés crecentemente militarista que apostaba por un imperialismo excluínte no continente asiático (Declaración Amau, 1933) atacou por sorpresa a flota norteamericana en Perl Harbour (Hawai), conscente de que só os EEUU tiñan capacidade e vontade de impedilo (Cfr., Conferencia de Washington, 1921). Os planos militares xaponeses estiveron precedidos dunha alianza con Italia e Alemaña (1940) coñecida como:1) o Pacto de Aceiro ; 2) a Unión Patriótica; 3) o Triángulo Berlín-Roma-Tokio. 

9.- As victorias aliadas en 1942 (O Alamein, Stalingrado) sinalan o devalo das potencias do Eixo, sen embargo, a contenda prolongaríase nunha guerra de desgaste que a prol do maior potencial demográfico e industrial só culminaría na primavera de 1945 coa caída de Berlín, tomada:1) polos occidentais; 2) polos soviéticos; 3) simultaneamente, por acordo10.- Tamén o ano de 1942 resultou decisivo para a guerra no Pacífico (victoria USA en Midway), na medida en que permitiu reconquistar os territorios ocupados polos xaponeses, sen embargo, a solución definitiva fíxose esperar polo endurecemento das resistencias unha vez alcanzado o territorio nipón. A petición da paz viu forzada polas explosións atómicas en Hiroshima e Nagasaki decididas polo Presidente norteamericano: 1) Roosevelt; 2) Truman; 3 )MacArthur. 

11.- As consecuencias da guerra póñense de manifesto con reparar tanto na extensión do conflicto a tódolos continentes e no baldimento de recursos materiais e humanos (estes últimos calcúlanse en 60 millóns) como na súa crueldade (bombardeos indiscriminados, deportacións masivas e o xenocidio xudío). Na recuperación de Europa o protagonismo norteamericano púxose de manifesto a través: 1) da concesión de créditos ; 2 ) do chamado Plano Marshall; 3) as dous son correctas. 

12.- Trala fin da guerra fíxose evidente o declive político, económico e moral de Europa non só a nivel mundial (procesos de descolonización), senón tamén no propio continente (formación do “telón de aceiro” ou repartición de Europa en áreas de influencia polas superpotencias USA e URSS). Aínda así, o mapa político europeo non experimentaría cambios tan radicais como na Conferencia de París. En 1945, a nova orde internacional foi deseñado nas Conferencias de: 1) Ialta e Postdam; 2) San Francisco e Terranova; 3) Londres e Moscova. 

13.- Xa durante o transcurso da guerra viuse a necesidade de recuperar o espíritu da SdN. O proxecto culminaría coa redacción da Carta das Nacións Unidas en xuño de 1945 e entre os seus obxetivos merece salientar a paz e a seguridade internacional, o respecto dos dereitos humanos e das liberdades fundamentais e a cooperación económica e social. Unha das razóns da súa maior eficacia respecto da SdN non é outra que contar:1) cunha forza militar de intermediación; 2) con soldados dos PPMM baixo bandeira da ONU; 3) as dous son correctas. 

14.- Na estructura orgánica das UN, xunto ós órgaos de decisión e de debate (Secretario, Asemblea e Consello de Seguridade con sede en Nova YorK) e do Tribunal da Haia, existen unha serie de comisións, axencias e organismos especializados como:1) a Unesco e a Unicef; 2) a FAO e a OMS;3) as dous son correctas. 

15.- Un dos primeiros problemas cos que tivo que enfrontarse a ONU foi a creación do Estado de Israel. No Plano de partición das UN (1947), xunto á delimitación das zonas xudea e árabe e á localización dos asentamentos duns e outros nos territorios alleos, recoñécese: 1) o principio de igualdade na extensión das zonas e no número dos asentamentos; 2) o principio de igualdade na continuidade territorial; 3) o estatuto de Xerusalenm como cidade internacional. 

16.- Ó remata-la 2ª GM só hai duas superpotencias (USA e URSS), que ademais o son a escala mundial. A súa influencia territorial é consecuencia da súa gran capacidade demográfica e industrial como sen dúbida tamén:1) do seu monopolio nuclear; 2) da súa complementariedade ideolóxica; 3) das súas historias nacionais paralelas. 

17.- Os primeiros desacordos entre as superpotencias maniféstanse en 1947 (Alemaña, Grecia, e Turkía) e reflicten a contradicción de intereses entre potencias con cosmovisións políticas e económicas radicalmente dispares. O chamado bloque occidental identifícase con: 1) a Doutrina Truman e o Plano Marshall; 2) OTAN ou NATO; 3) as dous son correctas. 

18.- O bloque comunista, nun exercicio de reacción simétrica ao bloque liberal capitalista, caracterízase institucionalmente pola creación da Kominform, do Comecon e do: 1) Exército bermello; 2) Pacto de Varsovia; 3) nengunha das dous é correcta. 

19.- O Plano Marshall (1948-52), axuda económica americana para a reconstrucción postbélica de Europa, mais tamén cunha dimensión política (dete-la extensión do comunismo favorecida pola explosiva situación social derivada das penalidades da guerra) foi aceptado por 16 países que constituiron a OECE. Os principais beneficiarios foron en termos absolutos:1) Inglaterra e Francia; 2) Italia e Polonia; 3) os países do BENELUX. 

20.- A Alemaña vencida dividiuse en 4 zonas de ocupación militar (soviética, francesa, británica e norteamericana). A capital Berlín ,que estaba na zona soviética dividiuse a súa vez en 4 sectores. O bloqueo de Berlín por parte da URSS respostaba ás diferencias dos aliados na interpretación dos acordos de Ialta respecto da futurible reunificación de Alemaña. A crise, sobre non lograr o abandono occidental da cidade de Berlín, rematou co nacemento de dous estados alemáns, a RFA e a : 1) República Socialista ; 2) República Democrática; 3) Republica soviética. 

Anuncios

abril 21, 2010

Cronología del siglo XIX en España

Cronología del siglo XIX en España

Año Gobernantes de España Sucesos en España Sucesos en el mundo
1808 – 1814 Carlos IV Fernando VIIJosé I
  • Guerra de la Independencia
  • Cortes de Cádiz. Constitución liberal de 1812
Guerras napoleónicas
1814 – 1833 Fernando VII
  • Retorno al trono.
  • 1814-1820 Absolutismo
  • 1820-1823 Trienio liberal
  • 1822-1833 Década Ominosa (Absolutista)
Congreso de Viena
1833 – 1868 Isabel II
  • Gobiernos liberales moderados.
  • I Guerra Carlista (1833-1839).
  • 1835-1843 Gobs. progresistas. Regencia de Espartero. Constitución de 1837.
  • 1843 Fin de la Regencia. Gob. Moderado de Narváez. Constitución de 1845.
  • 1848 Levantamiento Carlista.
  • 1854-1856 Bienio progresista
  • 1856-1868 Gobiernos moderados de O’Donnell.
Guerras en los Balcanes. Revoluciones por toda Europa y América Latina.
Auge de la Revolución Industrial.
Guerra Civil norteamericana.
1868 – 1873 Gobierno ProvisionalAmadeo I de SaboyaI República:
Figueras, Pi i Margall, Salmerón y Castelar.
  • 1868 -1870: “Revolución Gloriosa”. Gobierno Provisional. Levantamiento de Cuba. Cortes Constituyentes. Constitución de 1869.
  • 1870 – 1873 Reinado de Amadeo de Saboya.
  • 1873 I República. Presidentes: Figueras, Pi i Margall, Salmerón y Castelar. Revolución Cantonal. III Guerra Carlista.
  • 1874 Golpe de Estado del Gral. Pavía. Gobierno del Gral. Serrano.
  • Pronunciamiento del Gral. Martínez Campos en Sagunto.
Unificación de Alemania y de Italia.Era Meiji en Japón.Guerra Franco–Prusiana.
1875 – 1885 Alfonso XII
  • La Restauración, obra de Cánovas.
  • Constitución de 1876, la más duradera.
  • Turno de partidos: Conservador (Cánovas)/ Liberal (Sagasta).
  • Recrudecimiento de la Guerra de Cuba.
  • 1898 El Desastre: final de la Guerra de Cuba. Intervención de los EE.UU. Pérdida de Cuba, Filipinas y Puerto Rico.
Expansión del Colonialismo.El Movimiento Obrero se organiza en todo el mundo occidental.
1885 – 1902 Alfonso XIII (Regencia de María Cristina)

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  

NOME DO ACTOR.- Manuel Ruiz Zorrilla

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA   

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político español, deputado en Cortes e posteriormente Ministro de Fomento e de Gracia e Xustiza durante a I República, e xefe de Goberno con Amadeo I. Foi Gran Maestro do Gran Oriente de España.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Burgo de Osma, o 22 de maio de 1833 e faleceu en Burgos, o 13 de xuño de 1895
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudiou en Valladolid. Despois, en Madrid estudiou Xurisprudencia na Universidade Central. En dous anos rematou os estudos de Xurisprudencia e se matriculou en Leis.
CURRICULUM PROFESIONAL.- En 1858, en Madrid, foi nomeado Deputado Nacional polo Partido Progresista, grazas ao cargo que fixera na Deputación Provincial. Destacou na Sublevación do Cuartel de San Gil (1866), polo que se tivo que exiliar, e  dende onde dirixiu conspiracións para derrocar a Isabel II. Encargouse da carteira de Fomento no goberno provisional de Serrano. Formou parte do goberno de Prim como Ministro de Xustiza (1869). Trala morte de Prim, converteuse no líder do Partido Progresista. Foi designado Presidente das Cortes Constituíntes e proclamou a Amadeo de Savoia como rei. Durante o reinado deste, presidiu o Goberno en dúas ocasións. En 1873 Zorrilla retirouse da política. A partir de 1876 provou varias veces a volver a achegarse á política, pero fracasou todas as veces.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Progresista.
PRODUCCION LITERARIA.-

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  

NOME DO ACTOR.- Francisco Serrano y Domínguez

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA 

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Tamén chamado Duque de la Torre, xeneral e político español.
COORDENADAS VITAIS.- Nace en Isla de León (Cádiz) en 1810 e falece en Madrid en 1885.
ORIXE FAMILIAR.- É fillo dun militar liberal.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.-
CURRICULUM PROFESIONAL.- En 1841, foi nomeado Ministro da Guerra. Entre 1846-1848 sería amante da raiña Isabel II, sobre a cal exerceu unha grande influencia política. Foi nomeado Capitán Xeneral de Granada, para telo alonxado da Corte. En 1854, Serrano volta a apoiar a Espartero. Ao longo do Bienio Progresista, que entón comezara, foi director xeneral de Artillaría, aliñándose cos centristas que impulsa O’Donnell a través do partido Unión Liberal. Sería máis tarde embaixador en París, (1856); Capitán Xeneral de Cuba (1859-1862) e Ministro de Estado (1863). Foi nesa altura que a raiña, Isabel II, o nomea duque de la Torre. Serrano foi tamén xefe da Unión Liberal. Triunfante a revolución, de seguido foi nomeado Presidente do Goberno Provisorio (1868-1869) e, vacante a xefatura do Estado, recaeu sobre el, como Presidente do poder executivo (1869-1870). No tempo no que se aceptou a instauración dun réxime monárquico para España e, mentres non chegaba o novo rei, as Cortes nomearon a Serrano como Rexente, con tratamento de Alteza. Con Amadeo foi chamado a presidir o goberno en dúas ocasións (1871 e 1872). Cando estala a Terceira Guerra Carlista, Serrano derrotaría ao pretendente Carlos (VII) en Oroquieta, asinando o Acordo de Amorebieta, con a esperanza de acabar co conflito (1872). O rexeitamento deste convenio polas Cortes, provocaría a caída de Serrano do goberno. En 1874, Serrano será nomeado Presidente do goberno e do poder executivo. A súa ambición era perpetuarse como ditador. O seu labor de goberno, logo de tantas peripecias, resultou insignificante, amén de que foi un político sen ideais nen proxectos, cunha ambición de poder que o faría mudar frecuentemente de orientación e de lealdades.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Progresista.
PRODUCCION LITERARIA.-

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  

NOME DO ACTOR.- Concepción Arenal

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA 

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi unha diplomada en Dereito, xornalista, poeta, autora dramática e de zarzuela. Foi a primeira muller en asistir a unha Universidade española.
COORDENADAS VITAIS.- Nada en Ferrol o 31 de xaneiro de 1820 e finada en Vigo o 4 de febreiro de 1893.
ORIXE FAMILIAR.- Naceu nunha modesta casa do barrio coñecido como Ferrol Vello.Era filla dun militar liberal orixinario de La Montaña cántabra, Ángel del Arenal, e de Concepción Ponte Tenreiro, de ascendencia aristocrática galega. A súa infancia estivo marcada pola persecución, represión e desterro que sufriu o seu pai a causa das súas ideas liberais, e pola súa morte prematura a consecuencia delas.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudou en Madrid, nun colexio para señoritas, cun tipo de educación para nenas de clases acomodadas que máis tarde ela mesma se encargaría de someter a severa crítica por tratarse da “arte de perder o tempo”. Mais a maior parte da súa cultura e formación acadouna de xeito autodidacta, especialmente a través da lectura, á que se afeccionou polo contacto coa biblioteca que a súa familia paterna tiña en Armaño (Cantabria).
CURRICULUM PROFESIONAL.- Foi a primeira muller en asistir a unha Universidade española, e probablemente o fixese disfrazada de home, xa que nese momento non se permitía legalmente o acceso das mulleres aos estudos superiores en España. Foi nomeada “visitadora de prisións de mulleres” en 1863, posto que foi suprimido definitivamente dez anos despois. Concepción e Juana de Vega promoveron unha asociación para visitar as mulleres presas chamada das “Magdalenas”. Concepción Arenal escribía cartas dirixidas ás reclusas nas que explicaba o contido do Código penal daquela vixente (o de 1850) e comentaba algúns artigos, especialmente os que facían referencia a delitos cometidos por mulleres. Juana de Vega era a que se encargaba de lerlles esas cartas ás presas. 

As dúas últimas décadas da súa vida foron anos de moi intensa actividade social e intelectual, e malia o seu precario estado de saúde, non deixou de escribir, estudar e revisar as súas propias obras e ideas, até o fin da súa vida. As súas obras clasifícanse en tres grandes temas: as denominadas “cuestión social”, “penitenciaria” e “feminina”. A súa obra tivo repercusión internacional e, porén, enviou informes a congresos internacionais que foron obxecto de unánime aplauso por parte dos expertos alí presentes; colaborou en publicacións e libros editados en francés e inglés; ilustres personaxes do ámbito penal e penitenciario eloxiaron a súa obra e persoa.

Con Concepción Arenal naceu o feminismo en España, pois dende nova loitou por romper os canons establecidos para a muller, rebelándose contra a tradicional marxinación do sexo feminino, e reivindicando a igualdade en todas as esferas sociais para a muller.

IDEOLOXÍA.- Pertencía ao ideario liberal e krausista; malia a orixinalidade do seu pensamento, destacan esas influencias, que tamén tiveron un papel importante no plano afectivo a través do seu contacto con destacadas personalidades liberais da época, coas que compartiu a un tempo relacións de amizade e proxectos de carácter social e intelectual.
PRODUCCION LITERARIA.- Entre outros: 

  • La beneficencia, la filantropía y la caridad
  • Manual del visitador del pobre
  • Cartas a los delincuentes
  • El reo, el pueblo y el verdugo, o la ejecución pública de la pena de muerte
  • La voz que clama en el desierto
  • Estudios penitenciarios
  • Dios y libertad
  • La igualdad social y política y sus relaciones con la libertad
  • El pauperismo
  • El visitador del preso
  • El delito colectivo
  • “Idea del cielo”
  • La cuestión social. Cartas a un obrero y a un señor
  • “La educación de la mujer”

 

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  NOME DO ACTOR.- Francisco Silvela y de le Vielleuze
CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA  

 

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un historiador, abogado e político español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Madrid, o 15 de decembro de 1843 e faleceu no mesmo lugar o 29 de Maio de 1905.
ORIXE FAMILIAR.- Era fillo do ilustre abogado don Francisco Agustín Silvela, ministro de Gobernación e de Gracia e Xusticia, vicepresidente do Congreso dos Diputados e maxistrado do Tribunal Supremo, e de doña Luisa de Le Vielleuze y Sotés.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudiou Dereito na Universidade Central de Madrid e ingresou na Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación en 1862.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Iniciou a súa actividade política como deputado nas Cortes Constituíntes de 1870. Coa chegada da Restauración borbónica en España foi nomeado ministro de Gobernación no gabinete de Martínez Campos en 1879, tras haberse ocupado da Subsecretaría deste Ministerio desde 1875. Destacou pola súa disidencia no seno do conservadurismo da Restauración, movemento dentro do cal defendía un réxime político parlamentario constitucional. En 1881, Silvela convertiuse no lugarteniente do líder conservador.En 1885 foi nomeado Ministro de Gracia e Xusticia. No goberno de Cánovas de 1890, ocupou o posto de Ministro de Gobernación, pero dimitiu e formou o grupo: os silvelistas. Trala morte de Cánovas en 1897, Silvela joi nomeado Xefe indiscutido do Partido Conservador. Entre 1899 e 1903 ocupou tres veces a presidencia do Consello de Ministros . No seu primer goberno acumulou tamén a cartera do Estado e no segundo a cartera de Marina.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Liberal Conservador.
PRODUCCION LITERARIA.-  

  • Cartas de la Venerable Sor María de Agreda y El Señor Rey Don Felipe IV. (1885)
  • Sin Pulso. Periódico El Tiempo (1898)
  • La Filocalia, o arte de distinguir a los cursis de los que no lo son – en colaboración con Santiago Liniers – (1868)

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS   

NOME DO ACTOR.- Práxedes Mateo Sagasta

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA  

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político español e destacado orador polo seu talento retórico e valores fortes. Foi presidente do Consello de Ministros e presidente do Goberno Español
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Torrecilla(Cameros, A Rioxa) o 21 de xullo de 1825 e falecu en Madrid o 5 de xaneiro de 1903.
ORIXE FAMILIAR.- Era un dos tres fillos de Clemente Sagasta y Díaz con Esperanza Escolar.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudou a carreira de enxeñeiro de camiños pero nunca exerceu como tal pois adicouse ó xornalismo e á política.
CURRICULUM PROFESIONAL.- En 1848, refusou a asinar unha carta de apoio a Isabel II. Rematados os estudos, participou na política da restauración dentro do Partido Liberal Fusionista. Sagasta foi membro das Cortes entre 1854 e 1857 e entre 1858 y 1863. En 1868, incorporouse ó goberno provisorio que asumiu o poder tralo destronamento de Sabela II.  

Entre 1871 e 1902 foi varias veces presidente do goberno. Desenvolveu nos seus varios mandatos medidas avanzadas entre as que destaca a reimplantación definitiva do sufraxio universal masculino en 1880.  En 1897 volveu ó poder. Interviu na guerra cos Estados Unidos polas colonias de ultramar, onde foi culpado pola perda dos restos do imperio epañol.

IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Liberal.
PRODUCCION LITERARIA.-  

Bibliografía:

  • Carlos Darde, La Restauración.
  • Ferrer Benimeli (coordinador), Masonería, revolución y reacción

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  NOME DO ACTOR.- Francisco Serrano y Domínguez
CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA  

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Tamén chamado Duque de la Torre, xeneral e político español.
COORDENADAS VITAIS.- Nace en Isla de León (Cádiz) en 1810 e falece en Madrid en 1885.
ORIXE FAMILIAR.- É fillo dun militar liberal.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.-
CURRICULUM PROFESIONAL.- En 1841, foi nomeado Ministro da Guerra. Entre 1846-1848 sería amante da raiña Isabel II, sobre a cal exerceu unha grande influencia política. Foi nomeado Capitán Xeneral de Granada, para telo alonxado da Corte. En 1854, Serrano volta a apoiar a Espartero. Ao longo do Bienio Progresista, que entón comezara, foi director xeneral de Artillaría, aliñándose cos centristas que impulsa O’Donnell a través do partido Unión Liberal. Sería máis tarde embaixador en París, (1856); Capitán Xeneral de Cuba (1859-1862) e Ministro de Estado (1863). Foi nesa altura que a raiña, Isabel II, o nomea duque de la Torre. Serrano foi tamén xefe da Unión Liberal. Triunfante a revolución, de seguido foi nomeado Presidente do Goberno Provisorio (1868-1869) e, vacante a xefatura do Estado, recaeu sobre el, como Presidente do poder executivo (1869-1870). No tempo no que se aceptou a instauración dun réxime monárquico para España e, mentres non chegaba o novo rei, as Cortes nomearon a Serrano como Rexente, con tratamento de Alteza. Con Amadeo foi chamado a presidir o goberno en dúas ocasións (1871 e 1872). Cando estala a Terceira Guerra Carlista, Serrano derrotaría ao pretendente Carlos (VII) en Oroquieta, asinando o Acordo de Amorebieta, con a esperanza de acabar co conflito (1872). O rexeitamento deste convenio polas Cortes, provocaría a caída de Serrano do goberno. En 1874, Serrano será nomeado Presidente do goberno e do poder executivo. A súa ambición era perpetuarse como ditador. O seu labor de goberno, logo de tantas peripecias, resultou insignificante, amén de que foi un político sen ideais nen proxectos, cunha ambición de poder que o faría mudar frecuentemente de orientación e de lealdades.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Progresista.
PRODUCCION LITERARIA.-

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  NOME DO ACTOR.- Nicolás María Rivero
CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA  

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.-  Foi un político demócrata español
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Morón da Fronteira en 1814 e faleceu en Madrid en 1878.
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Licenciouse en mediciña e dereito.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Foi o primeiro alcalde de Madrid pertenecente ó Partido Democrático. Foi deputado en varias ocasións e colaborou na fundación do Partido Democrático en 1849, do que fue nomeado xefe. Interviu nas Cortes Constituíentes de 1855. Rivero resultou elexido e foi o único representante da democracia no Congreso de 1858 a xaneiro de 1863. Dirixiu La Discusión hata 1864.Figurou na preparación da Revolución de 1868. Foi alcalde de Madrid (1868 – 1870) e presidente das Cortes Constituíntes de 1869 que elaboraron a Constitución. En 1870 ocupou o Ministerio da Gobernación. Presidente do Congreso durante o reinado de Amadeo I.
IDEOLOXÍA.- Pertenceu ó partido democrático.
PRODUCCION LITERARIA.-

 

 

 

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS  NOME DO ACTOR.- Luis José Sartorius
CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA  

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un periodista e político español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Sevilla en 1820 e faleceu o 22 de febreiro de 1871 en Madrid.
ORIXE FAMILIAR.- A súa familia é de orixe polaco.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- 
CURRICULUM PROFESIONAL.- Sartorius formouse como autodidacta do periodismo, fundando El Heraldo, xornal que se convertiu nun dos puntuais do Partido Moderado durante o reinado de Isabel II. Dende as suas páxinas combatiu a rexencia de Espartero, o que lle permitiu en recompensa ser elixido Deputado en 1843. Foi Ministro de Gobernación con Ramón María Narváez. Dende este posto controlou os procesos electorais e atribúeselle falsificar moitos dos resultados en distintas elecións mentres que ocupou o cargo, o que lle obrigou a dimitir en 1851.Foi nomeado Presidente do Consello de Ministros en 1853, en plena crise dos gobernos moderados dende a caída de Juan Bravo Murillo. Tras perder varias votacións no Congreso dos Deputados e no Senado, o 9 de decembro decidiu disolver as Cámaras e gobernar mediante decreto, vulnerando a Constitución de 1845. Neste período iniciou a persecución dos moderados adictos a Leopoldo O’Donnell, así como aos progresistas até a Vicalvarada e con ela, o fin da Década Moderada e o paso ao Bienio Progresista.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Liberal.
PRODUCCION LITERARIA.-